Herkes Anlaşılmak İstiyor, Peki Kim Anlıyor?

Herkes İstiyor, Kimse Taşımak İstemiyor

Herkes bir şey istiyor.

İlgi istiyor.

Hız istiyor.

Anlayış istiyor.

Onay istiyor.

Ama garip bir şekilde kimse sorumluluk istemiyor.

Bu çağın dili net: “Ben isterim.”

Nokta.

Ne hissettin, neden istedin, karşındaki ne durumda…

Bunlar detay sayılıyor.

Düşünülmesi gereksiz yükler gibi görülüyor.

İstemek artık “hak” zannediliyor.

Sınır çizmek bencillik,

yorulmak suç,

gitmek vefasızlık.

Canın istiyorsa talep et,

sıkıldıysan vazgeç,

zorlanıyorsan karşı taraf idare etsin.

Ama kimse şunu kabul etmek istemiyor:

Kimse senin ruh hâline göre yaşamak zorunda değil.

Kimse senin eksik bıraktıklarını tamamlamak için orada durmuyor.

Herkes merkezde olmak istiyor.

Herkes anlaşılmak istiyor.

Herkes öncelik olmak, özel hissetmek istiyor.

Ama kimse beklemek istemiyor.

Kimse dinlemek istemiyor.

Kimse geri adım atmıyor.

Herkes merkezdeyse,

kimse kimseyi görmüyor.

İlişkiler neden bu kadar kısa?

Çünkü artık ilişkiler bağ değil.

İlişkiler bir beklenti listesi.

“Beni böyle kabul et.”

“Ben buyum.”

“İdare et.”

Karşı taraf yorulunca suçlu oluyor.

Sınır koyunca sorun çıkaran ilan ediliyor.

Gidince vefasız damgası vuruluyor.

Ama kimse şu soruyu sormuyor:

Bu ilişki iki kişilik mi, tek kişilik mi?

“Ben isterim” dili;

empatiyi zayıflatıyor,

saygıyı gereksiz gösteriyor,

sınırı tehdit gibi sunuyor.

Sonra herkes aynı cümleyi kuruyor:

“Kimse uzun süre kalmıyor.”

Belki de mesele gidenler değildir.

Belki mesele hep isteyenlerdir.

Gerçekten çok mu şey istiyoruz,

yoksa hiç vermeye alışmadık mı?

Çünkü herkes “ben isterim” diyorsa,

birilerinin gitmesine

şaşırmamalıyız.