Görünmek Yetiyor Mu?

Görünmek Yetiyor Mu?

Eskiden görünmek için bir şey yapmak gerekirdi. Bir emek, bir söz, bir duruş… Şimdi ise sadece görünmek yetiyor. Ne söylediğimizden çok kaç kişi gördüğü, ne hissettiğimizden çok kaç kişi beğendiği önemli.

Beğenilmek, fark edilmekten çıkıp neredeyse var olmanın şartı haline geldi.

Elbette görünür olma arzusu yeni değil. İnsan her zaman anlaşılmak, onaylanmak ister. Ama bugün bu ihtiyaç sağlıklı bir isteğin ötesine geçti ve bir tür yarışa dönüştü: Daha çok paylaşmak, daha mutlu görünmek, daha başarılıymış gibi durmak…

Gerçek hayat ise ekranın gerisinde yavaş yavaş silikleşiyor.

Sosyal medya, bu hastalığın en canlı aynası. Güzel anlar özellikle seçiliyor, kötü günler filtreleniyor. Herkesin hayatı parlak, düzenli ve sorunsuz görünüyor. O görüntülerin ardındaki gerçekler çoğu zaman gizli kalıyor. Ama bakan göz gördüğünü gerçek sanıyor ve kendi hayatını eksik buluyor.

Beğenilme ihtiyacı arttıkça insan kendinden uzaklaşıyor. Ne hissettiğini değil, nasıl göründüğünü düşünmeye başlıyor. Acı bile yaşanacaksa paylaşılabilir olmasına dikkat ediliyor. Yas bile estetik bir çerçeveye sığdırılmaya çalışılıyor. Samimiyet yerini performansa bırakıyor.

Daha tehlikelisi şu: Görünür olmayan değersiz sanılıyor.

Sessiz kalan, paylaşmayan, kendini sergilemeyen insanlar yok sayılıyor. Oysa en derin hayatlar çoğu zaman en sessiz yaşananlardır. En gerçek duygular, en az alkışlananlardır.

Bu görünür olma hastalığı ilişkileri de yüzeyselleştiriyor. İnsanlar birbirine bakıyor ama görmüyor. Herkes kendi vitriniyle meşgul. Dinlemek yorucu, anlamak zahmetli geliyor. Beğen tuşu gerçek ilginin yerine geçiyor.

Belki de yeniden sormamız gereken soru şu:

Beğenilmediğimizde gerçekten azalıyor muyuz?

Yoksa sadece görünmeye fazla anlam mı yüklüyoruz?

İnsan izlenmediğinde de insandır. Alkış olmadığında da değerlidir. Görünür olmak var olmanın şartı değil, sadece çağın bize dayattığı bir yanılsama…

Ve bazen ekrandan çekilip kendi hayatımıza dönmek, yapabileceğimiz en cesur şeydir.