Üç Yıl Sonra Yazılan En Zor Yazı

Takvimler yine Şubat’ı gösteriyor.

Aradan üç yıl geçti.

Ama bazı sabahlar hâlâ aynı soğukla uyanıyoruz.

6 Şubat gecesi yalnızca binalar yıkılmadı. Saatler durdu, sesler sustu, şehirlerin kalbi yerinden söküldü. Betonun altında kalan sadece insanlar değildi; hayaller, çocukluklar, yarın planları da göçükte kaldı.

Üç yıl geçti deniyor.

Oysa acının takvimi yok.

Ben 6 Şubat’ta, meslek hayatımda belki de en zor anları yaşadım.

Gözyaşları içinde, dört yabancı kanala canlı yayına bağlandım.

Konuşmak zorundaydım ama kelimeler boğazımda düğümleniyordu.

Yaptığımız o yayınlar hâlâ hafızamda; hiçbirini unutamıyorum.

Gaziantep’teydim.

Kahramanmaraş’ta görev yaptım.

Adıyaman’da, Hatay’da…

Her şehirde aynı sessizlik, aynı çaresizlik, aynı yıkım vardı.

Kameralar açıktı ama gözlerimiz enkazdaydı.

Mikrofonlar uzatılıyordu ama anlatılacak bir acının tarifi yoktu.

Bugün bile bu satırları yazarken duygularıma hâkim olmakta zorlanıyorum.

Çünkü bazı acılar kelimelere sığmıyor.

Hâlâ bir siren sesiyle irkilenler var.

Hâlâ kapı gıcırtısında deprem sanıp koşanlar.

Hâlâ “iyiyim” deyip gözleri dolanlar…

Enkazlar kaldırıldı belki, sokaklar temizlendi.

Ama hafızamızda duran molozlara henüz dokunan olmadı.

Bu felaket bize çok şey öğretti.

Ne kadar kırılgan olduğumuzu…

Bir gecede her şeyin ne kadar kolay yok olabildiğini…

Ve en önemlisi, birbirimize ne kadar muhtaç olduğumuzu.

O gün omuz omuza duran insanlar vardı.

Tanımadığı birini enkazdan kurtarmak için sabaha kadar bekleyenler…

Bir lokma ekmeğini paylaşanlar…

Umudu, umutsuzluğun ortasına dikenler…

İşte bu yüzden unutmak ihanettir.

Hatırlamak bir yas değil, bir sorumluluktur.

Kaybettiklerimizi sayılarla anmak yetmez.

Onlar bir istatistik değil; birer hayattı.

Bir annenin duası, bir çocuğun kahkahası, yarım kalan bir cümleydi.

Üç yıl geçti…

Ama acı hâlâ taze.

Ve biz, unutmadan yaşamak zorundayız.

Çünkü unutursak,

bir gün yine aynı karanlığa uyanırız.